Poczucie skuteczności własnej a wypalenie zawodowe

Formy przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu podzielone zostały na dwie grupy: te, które pracownik może realizować we własnym zakresie, względnie zależne od niego, oraz te  w toku realizacji których, niezbędne jest otoczenie, zależne od otoczenia, lub choćby od jednej osoby.
Profilaktyka na rzecz przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu polega przede wszystkim na zdiagnozowaniu, we własnym zakresie, początkowych symptomów, które formalnie nie muszą oznaczać początku procesu – kluczową kwestią jest odzyskanie kontroli nad własnym życiem i realizowanie własnych celów w miejsce indoktrynacji uprawianej przez poszczególne organizacje. 

Przykładem metody służącej wyżej opisanemu celowi jest metoda Bärbela Kerbera, oparta na pięciu krokach: pierwszy służy eliminacji zbyt dużej ilości obowiązków, drugi oddzieleniu spraw ważnych od mniej ważnych i zawodowych od prywatnych, trzeci z założenia ma służyć stworzeniu mechanizmu przeciwdziałania nawarstwiania się kwestii zawodowych i tym samym uszczuplania czasu wolnego – pracownik musi sam sobie odpowiedzieć, co spowodowało, iż zatracił radość z życia; zapobieganie nawarstwiania zadań stanowi także krok czwarty, w ramach którego należy uczyć się odmawiać, a także wypowiadać swobodnie własne zdanie, wedle własnego rozsądku, część tego stanowi odrzucanie niektórych zadań poleconych. Metodę wzbogaca krok piąty polegający na bieżącej regeneracji sił: robieniu przerw, relaksowaniu się, kontemplowaniu. Sednem tej metody jest ustalenie jasnych granic, które nie mogą być przekroczone – stawką własny spokój, czas wolny, energia.