Poczucie skuteczności własnej a wypalenie zawodowe

Formy przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu podzielone zostały na dwie grupy: te, które pracownik może realizować we własnym zakresie, względnie zależne od niego, oraz te  w toku realizacji których, niezbędne jest otoczenie, zależne od otoczenia, lub choćby od jednej osoby.
Profilaktyka na rzecz przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu polega przede wszystkim na zdiagnozowaniu, we własnym zakresie, początkowych symptomów, które formalnie nie muszą oznaczać początku procesu – kluczową kwestią jest odzyskanie kontroli nad własnym życiem i realizowanie własnych celów w miejsce indoktrynacji uprawianej przez poszczególne organizacje. 

Przykładem metody służącej wyżej opisanemu celowi jest metoda Bärbela Kerbera, oparta na pięciu krokach: pierwszy służy eliminacji zbyt dużej ilości obowiązków, drugi oddzieleniu spraw ważnych od mniej ważnych i zawodowych od prywatnych, trzeci z założenia ma służyć stworzeniu mechanizmu przeciwdziałania nawarstwiania się kwestii zawodowych i tym samym uszczuplania czasu wolnego – pracownik musi sam sobie odpowiedzieć, co spowodowało, iż zatracił radość z życia; zapobieganie nawarstwiania zadań stanowi także krok czwarty, w ramach którego należy uczyć się odmawiać, a także wypowiadać swobodnie własne zdanie, wedle własnego rozsądku, część tego stanowi odrzucanie niektórych zadań poleconych. Metodę wzbogaca krok piąty polegający na bieżącej regeneracji sił: robieniu przerw, relaksowaniu się, kontemplowaniu. Sednem tej metody jest ustalenie jasnych granic, które nie mogą być przekroczone – stawką własny spokój, czas wolny, energia. 

Uwarunkowania ekonomiczne młodych Latynosów

Uwarunkowania ekonomiczne dotyczące Latynosów ogółem przekładają się w bezpośredni sposób na sytuację młodzieży latynoskiej. Obecnie – w 2017 roku – w rejonie Ameryki Łacińskiej żyje około 163 milionów osób w wieku od 15 do 29 lat, co stanowi 25% populacji.

          Odnośnie wymienionego przedziału wiekowego – 15-29 lat – analizując sytuację Latynosów relatywnie starszych, zbliżających się do trzydziestego roku życia, statystycznie na 10 osób ich struktura w kontekście sposobu uzyskiwania dochodu prezentuje się w następujący sposób:

o      3 z nich należy do pokolenia NEET, czyli do osób bezczynnych, nie usiłujących podjąć prac zarobkowych lub dalszej nauki,

o      4 z nich uzyskuje dochody w sektorach nieformalnych,

o      2 z nich pracuje formalnie,

o      1 z nich to pracujący student.

W przypadku młodzieży zatrudnionej średnia płaca brutto w Ameryce Południowej i Środkowej, w zależności od grupy wiekowej, kształtuje się następująco (dane na 2013 rok):

o      350 USD dla osób z przedziału wiekowego 15-19 lat,

o      600 USD dla osób z przedziału wiekowego 20-24 lat,

o      800 USD dla osób z przedziału wiekowego 25-29 lat.

Po opuszczeniu szkoły znaczna część młodzieży latynoskiej przechodzi w stan bezczynności; dane dotyczące wybranych krajów zostały przedstawione z uwzględnieniem płci:

o      w Argentynie dotyczy to 42% młodych mężczyzn i 55% kobiet,

o      w Brazylii taki stan rzeczy odnosi się do 45% mężczyzn i 52% kobiet,

o      w Paragwaju, po opuszczeniu murów szkoły bezczynnymi pozostaje 30% mężczyzn i 41% młodych kobiet.

Podobnie pesymistycznie prezentują się dane dotyczące samego wykształcenia; poniższy rysunek obrazuje procentowy rozkład liczby Latynosów w wieku 15-29 lat z podziałem na ukończone bądź nieukończone poziomy edukacji w trójstopniowej strukturze kształcenia.